……………………I walk a lonely road
……………………The only one that I have ever known
……………………Don’t know where it goes
……………………But it’s home to me and I walk alone

……………………I walk this empty street
……………………On the Boulevard of Broken Dreams
……………………Where the city sleeps
……………………And I’m the only one and I walk alone
………………………
……………………My shadow’s the only one that walks beside me
……………………My shallow heart’s the only thing that’s beating
……………………Sometimes I wish someone out there will find me
……………………‘Til then I walk alone
………………………

……………………~Green Day~

…in het hart moet ik jullie meedelen dat ik het weblogje waar ik nu al een jaar en 2 maand op vertoef ga verlaten en ergens anders opnieuw ga beginnen.

Ik voel me hier de laatste tijd veel te onveilig.

Verwacht in de komende periode mailtje met daarin de nieuwe gegevens, en voor diegenen die niets ontvangen hebben, maar ook mijn nieuwe adresje willen… laat het hier weten of stuur me een berichtje.

Sorry voor de vertraging..

Maandag 06/03

Het begin van de dag voltrok zich in stille letterlijke leegte; als in een gebrek aan therapie. Moeilijk als ik het vind, kon ik dus amper zinvolle tijdsinvulling vinden. Na wat tijd doorgebracht te hebben in ons plaatselijke stamcafxe9, alias de ‘hippe’ cafetaria van S*nt-C*millus, werd ik bij V verwacht voor mijn wekelijkse sessie individuele relaxatie. Ik schrok dat ze nu al begon over een ‘eerste lichamelijk contact’. Gelukkig zag ze aan mijn reactie dat het daar nog ietsiepietsie te vroeg voor was… Toch zorgde dit ervoor dat de rest van de sessie net zoals de vorige keren niet echt een ontspannend effect teweeg bracht. De gedachten “ik wil weg, kijk asjeblief niet naar dit walgelijk mens,…” overheersten.

Het gesprek met mijn persoonlijk begeleidster ging opnieuw over het afgeven van het materiaal waarmee ik dat lichaam verwond, maar dat idee werd al vlug in de vuilnisbak geworpen. Hierbuiten zal ik ook geconfronteerd worden met scherpe voorwerpen, en bovendien geraak ik gemakkelijk aan nieuwe voorwerpen. Daarnaast is de kans groot dat ik dan, zonder de zekerheid die met het bezit ervan samengaat, vaker en ernstiger zou gaan automutileren.

Na het gesprek had ik het heel moeilijk om niet te snijden. Net zoals wanneer ik van bij P & B kom mocht ik nu ook weer dat gat, waar ik telkenmale in val als mensen voor even dichtbij gekomen zijn, ervaren. Een gemis. Plots wegvallen van een gevoel van warmte; een gevoel dat ik zelf niet kan invullen, en ook niet opnieuw opgeroepen kan worden zonder die pijn te voelen.

Woensdag 08/03

Mottig. Mottig. Mottige dag.

Lastige pesso-introductiesessie (met de nadruk op introductie): thema afstand en nabijheid. Aangeven hoe dicht een neutraal persoon bij jou in de buurt mag komen. Als het mogelijk was geweest had ik die persoon door de muur gejaagd. Jammer dat baksteen zo hard is..

Bizarre consultatie bij Dr. V*gels. Ze vindt mij extreem achterdochtig. Ik vertelde haar dat ik het de laatste 2 weken moeilijker had, en het me tegen de avond telkens opnieuw txe9 veel wordt. Constant tussen de mensen zijn, zonder eventjes alleen te kunnen zijn, is voor mij echt wel uitputtend. s’Avonds loop ik dan zo gespannen als een veer. Niet stil kunnen zitten, constant van ruimte veranderen. Geen blijf weten met mezelf. Geen plaats hebben. Ik voel me belachelijk, bedreigd en zij zijn oncontroleerbaar. Ik wil dan gewoon weg, weg, weg… Verdwijnen. In het niets oplossen. Niet gezien willen worden. Het lastigste is dan nog dat ik ook niet txe9 lang alleen kan zijn zonder dat ik destructief gedrag stel. Ik besef wel dat ik mensen nodig heb, maar heb tegelijkertijd zo’n schrik van ze.

In de namiddag ben ik enkel naar de C*rrefour en terug geweest, maar niet naar mijn kot. Normaal gezien had ik een afspraak met mijn psychologen, maar die heb ik afgemaild. Het ging me gewoonweg niet. Schuldgevoel.

De rest van de dag voelde ik me allesbehalve ok. Gesneden. Bijna was ik terug naar J*n P*lfijn gestuurd, maar omdat ik dat echt niet wilde, heeft ze het dan toch proberen plakken met steri-strips, en dat lukte gelukkig. Bijna constante stilte in de verzorgkamer. Enkel haar kauw -en slikgeluiden vulden de kale ruimte. Akelig. Schaamte. “Ben je er zeker van dat het nu gaat?”. Ik zei ja, maar bedoelde nee.

Verzorging is akelig. Verzorging is moeilijk. Verzorging is te dicht bij. Verzorging zorgt ervoor dat de drang opnieuw komt opflakkeren.

Het snijden had niet geholpen. Het gebeurt zelden dat de drang nadien nog zo hoog blijft. Even alleen willen zijn. Naar de kamer gaan. Kamergenote komt binnen met bezoek. Weg moeten vluchten. Zonder een woord. Niet kunnen spreken. Voor de verpleegpost gaan zitten, maar niet durven aankloppen. Ze zien het niet. Naar de woonkamer. Aan tafel. Alleen. Bladeren in de krant en niet kunnen lezen. Een mede-patixebnt komt erbij zitten. Opnieuw weg. Agressief. Het kookt. Terug naar de kamer. Deur openen. Nog steeds bezoek aanwezig. Opnieuw voor de verpleegpost plaats nemen. Ze merken me niet op. Rondlopen. Ik heb geen plaats. Ik pas nergens. Verloren gelopen temidden bekend terrein. Laatste poging. Ik zit. Staar. Afgesloten. Beven. Dan roept mijn persoonlijk begeleidster mijn naam, en vraagt me om even binnen te komen. “Gaat het niet?”. Ik knik instemmend. Allerlei voorstellen om me af te leiden zijn de revue gepasseerd, maar ik wist niet wat me op dat moment kon helpen. Geen oogcontact. Niet xe9xe9n keer. Staren naar de grond. Friemelen. Benen die niet ophouden met trillen. Willen wenen, maar niet kunnen. Blokkage. Praten lukt niet.
Even later is het dan toch opnieuw fout gelopen.

Donderdag 09/03

Relaxatie is groep was een ramp. Ontspannen lukte helemaal niet. Beelden. Angstig. Op het geluid van de ruisende zee vertelde V een ‘verhaaltje’. Voetstappen in het zand. Wegzinken. “Welk gevoel geeft je denkbeeldige aanwezigheid aan de zee je?” Ik voelde me instant verlaten en alleen. Radeloos. Zoekend naar het onvindbare. Wanhopig. Ik dreef weg op een luchtmatras en verdween zeer langzaam in het niets. Verdronken en dood. Ook de woorden “de voetstappen worden langzaam uitgewist” pasten in het plaatje.

De volgende therapie, actua, ging door met beide behandelgroepen. Veel te veel mensen. Veel te veel ogen die me konden zien. Geen woord gezegd. Dit gevoel zette zich nog ettelijke uren voort. In de cafetaria, aan tafel, op de kamer, op het domein, in de gangen,… Geen ruimte waar ik kon zijn zonder me aanwezig te voelen.

Vrijdag 10/03

Na de dagopening wordt er mij gezegd dat ik om 9u30 opnieuw bij Dr. V*gels verwacht word. Daar was ik nu totaal niet op voorbereid. Waarom moet ik gaan? Het is amper 2 dagen geleden..
“De verpleging maakt zich ongerust over je, dus ik ook. Kan je daar inkomen?”
Niet echt, en ik vind het raar dat ze dat zijn. Ze zijn te lief voor mij.
“We zien echt dat je afziet, en denken dat wat extra medicamenteuze ondersteuning nu wel aangewezen is. Wat denk je zelf?”
Ik ben geen fan van medicatie en wil niet nog meer aankomen.
“Of is er iets anders dat je momenteel wat meer op je gemak kan doen voelen?”
Ik weet het niet..
Uiteindelijk is het dus de medicatie geworden. s’Avonds was ik dus suf van de pillen. Wel goed geslapen.

Nog voor het middagmaal moest ik nogmaals met mijn persoonlijk begeleidster gaan spreken om mijn planning voor het weekend te overlopen. Omdat ik nog altijd niet wist wat mijn ouders van plan waren (zaterdag in G*nt afspreken, zondag naar C*millus komen, of helemaal niet komen), werd ik wel gedwongen om 3 schema’s op te stellen. Lastig dat ze er nog altijd niet over nagedacht hadden, want zo kan ik me moeilijk voorbereiden op wat komt. Na een zeer beladen en lastig gesprek wilde mijn persoonlijk begeleidster dat ik mijn weekend inleverde (overdag buiten, maar overnachting in C*millus) en naar de verpleging stapte als het te erg werd of voor een paar dagen naar de gesloten afdeling ging. Veel opties had ik dus niet meer na eerlijk geweest te zijn over die dwingende zelfmoordgedachten. Ik had schrik dat ik dit weekend in een impulsieve bui wel eens domme dingen zou kunnen doen.

Vrije woensdagnamiddag…

Even een paar puntjes (wegens gebrek aan inspiratie en zin, misschien later meer):

- Gisteren, na het geprek dat bedoeld was om naar mijn commitment te peilen, werd er besloten dat ik over mocht gaan naar de behandelgroep. Ze wilden eerst weten of ik die stap zelf wel zag zitten, omdat ze wel merken dat ik probeer toenadering te zoeken, maar het me eigenlijk niet echt lukt. Ik wil nu echt wel aan de problemen werken… Spannend, maar wel beangstigend.

- Daarjuist heb ik het resultaat van het enige examen dat ik meegedaan heb bekeken, en al bij al valt het nog mee. Het is een B geworden (in het nieuwe systeem dus tussen 10 en 13), en zelfs mijn paper (remember? Juist ja, dixe9 paper) is blijkbaar nog in goede aarde gevallen, want daarvoor heb ik een 3 op 5 (normaal gezien zelfs een 4 dus) en de commentaar luidt als volgt:

“Artikels en lengte ok, en de paper zelf is ook ok, maar helaas te laat (-1). De artikels worden accuraat beschreven, met een goed taalgebruik. De kritische inbreng is er wel, maar soms weinig origineel. Integratie tussen de twee artikels is prima. De layout is ok, maar kon het lettertype nog kleiner?”

Allxe9, toch een vak minder in tweede zit…

De omgeving en de mensen worden stilaan minder vreemd. Alles wordt vertrouwder, maar naarmate dit toeneemt, wordt er des te meer ruimte gecrexeberd voor de emoties voorbij de spanning… Afgelopen week was op zijn zachtst uitgedrukt ‘niet leuk’.

In de voorbije 8 dagen zijn er 7 nieuwe mensen bijgekomen. Momenteel bevat de observatiegroep dus 12 leden, en ik merk dat ik duidelijk meer blokkeer dan in het begin het geval was. Zoveel nieuwe gezichten, zoveel meer moeite om in groep te praten. Ik voel me er echt niet veilig genoeg meer om nog te kunnen praten. Gelukkig kom ik maandag op team, en dan wordt er dus besproken of ik over mag gaan naar de behandelgroep. Persoonlijk heb ik er wel schrik voor… de therapixeben worden veel zwaarder en confronterender en ik weet niet of ik het wel zal aankunnen. Ik ben er quasi zeker van dat als de O-groep momenteel niet zo groot was, ik er nog zeker 2 weken bij zou krijgen.. Zoveel moeite om de verpleging,… aan te spreken op momenten dat het echt niet meer gaat en zo lastig om mijn wonden te laten verzorgen.

Dinsdagmorgen had ik gesprek met mijn persoonlijk begeleidster:
- Gepraat over het voorbije weekend, en waarom het verkeerd afgelopen is.
- Vanaf nu moet ik telkens als ik gesneden heb een kettinganalyse maken.
- Proberen om toch tenminste om verzorging te vragen nadat ik gesneden heb (eerste stap richting vertrouwen en hulp vragen vooraleer ik iets destructiefs ga doen).

Dinsdagavond heb ik gesneden. Schrik om me aan te stellen, schaamte, moeite om de ander op zo’n manier toe te laten. Na wat getob heb ik eindelijk de moed kunnen bijeenrapen om naar de verpleging te stappen. Iets wat ik naderhand gezien beter niet gedaan had. Het kon niet geplakt worden en dus werd er naar het ziekenvervoer gebeld om me naar J*n P*lfijn te brengen. Zo’n gedoe voor niets. Als dat al moest gehecht worden, dan vrees ik dat het de komende weken wekelijks van ‘dat’ zal zijn. De chirurg reageerde allesbehalve begrijpend: “Tjonge jonge…en doe je dat nog op andere plaatsen? Je weet toch dat je spijt zult krijgen van die littekens, heb je daar eigenlijk al bij stilgestaan?” En blablabla, wrijf het er nog maar eens goed in. Bovendien konden de werknemers die op dat moment de kamer passeerden het niet laten om alles eens van dichtbij te komen bekijken. En nee, doof ben ik nog lang niet…ik kon een aantal van hen duidelijk horen zeggen: “tis weer zo’n geval”. Ik dacht dat ik in de grond ging zakken van schaamte. Ik weet niet of ik het in de toekomst nog aan ga durven om de verpleging aan te spreken als ik gesneden heb.

Iedere dag van de week ben ik toch een 6-tal uur compleet buiten strijd geweest. Echt niets kunnen doen, niet kunnen lezen, tv-kijken, ‘sociaal’ zijn, ergens langer dan een kwartier blijven zitten,… Ik liep mezelf in de weg… en het lastigste aan dit alles was dat ik maar al te goed besefte dat ik dit d.m.v. snijden ‘makkelijk’ kon oplossen.

Woensdagnamiddag even naar Br*gge, want mijn zusje was jarig. 3 uur reizen om nog geen 2 uur ginder te kunnen zijn. Was het niet voor Ir*s, dan hadden ze me daar niet gezien. Nog geen 10 minuten thuis, en ma kon haar opmerkingen al niet meer voor zich houden (“Het is eraan te zien dat je hier bent, eerst was alles hier netjes en opgeruimd, en nu valt er daar niet veel meer van te bespeuren”). Ik weet dat ze overdrijft, want buiten die tas koffie op tafel kon ik echt niet bedenken wat ze daar nu mee bedoelde. En toch blijft het knagen, en toch geeft dit me het gevoel niet ‘welkom’ te zijn.. Een serie op tv was interessanter dan hetgeen ik te vertellen had. Daar kan ik gerust inkomen, maar de manier waarop mijn mond gesnoerd werd was er echt wel over (“Ssshhht, zeg B*rgit, stil! We willen dit volgen!”). Zelfs in die korte tijdsspanne zijn er opnieuw in geslaagd om een heuse hysterische scxe8ne op touw te zetten. Is het hen dan zoveel gevraagd om iets meer dan een anderhalf uur hun ‘best’ te doen? Ik verwacht daarom nog geen vreugdevolle bedoening.. Afgewezen.

Donderdagmorgen opnieuw individuele relaxatie. Ik moest neerliggen en de ogen sluiten. Het ging niet. Verkrampt. Met nog meer spanning terug de ruimte verlaten. Onmiddellijk daarna PMT…volksdans. In de helft moeten stoppen omdat het me toch iets te ‘lichamelijk’ werd. Te dicht. Paniek.

Op naar een volgende week..

Eerste weekend buiten.
En, het loopt mis. Zo compleet mis. Nu al.

Ok, ik had schrik, zo’n schrik om deze dagen aan te vatten, maar ergens voelde ik me al wat sterker dan 2 weken geleden. Toen was er niets dat me tegen kon houden om te braken, snijden, drinken,… en vandaag voelde ik al wat meer weerstand toen ik voorgaande activiteiten ‘moest’ aanvatten.

Ik kan niet bij anderen zijn, maar na 3 uur alleen op mijn kot loopt het ook compleet verkeerd. Ik weet niet waar te kruipen. Er is geen enkele plaats waar ik me goed voel.
Mottig.

Het goed willen doen, maar dan toch terug vallen op de alombekende manieren om met spanning en allerlei emoties om te gaan.
Niet willen toegeven, maar er uiteindelijk al aan beginnen zonder dat ik het echt besef.
Wel terug willen keren, maar niet met een hoeveelheid alcohol in mijn bloed.
Niet hier willen blijven, maar momenteel geen andere optie hebben.
Beu.

Het steekt zo tegen… Hopelijk heb ik morgen wel de moed om mezelf een schop onder mijn kont te geven en me terug naar ginder te begeven (normaal gezien moet ik me maar maandagmorgen aanmelden).

Ik zal eerlijk zijn tegenover de verpleging, en opbiechten dat ik me niet aan het contract gehouden heb. Dan maar motivatieweek.

Al 12 dagen… Nooit gedacht dat ik daar zolang zou kunnen zitten. De omgeving en de mensen worden vertrouwder, en dat maakt alles wat gemakkelijker. Niet dat de spanning daarom vermindert, maar alles voelt daardoor toch minder afstandelijk en vreemd aan.

Dagen worden omgewisseld. De tijd vliegt, maar gaat tegelijkertijd o zo traag. Verwarrend. Het besef dat ik dxe0xe0r zit, in de psychiatrie, sijpelt maar moeizaam binnen. Maandag had ik het moeilijk met het feit dat de anderen van mijn jaar nu opnieuw de lessen aanvatten. Ik had daar nu normaal gezien ook gezeten. Voornemens zouden opnieuw gemaakt worden… Bizar.

Spanning blijft.

Flipmomenten.

Lachen om de meest onnozele dingen. Simpeler worden naarmate de avond vordert.
Stinken naar de sigarettenrook, maar er niet om geven omdat quasi iedereen zo ruikt (en ik heb toch wel geen zin om 2 keer per dag verse kleren aan te doen, bovendien leer je in de rookzaal de mensen het beste kennen).

Onrustig tijdens therapiexebn, tijdens de maaltijden, op mijn kamer, in de cafetaria, op het domein,…

Veel gaten. Wazig. Van maandag en dinsdag weet ik bitter weinig. Enkel de meest ‘ingrijpende’ gebeurtenissen van de laatste 3 dagen zijn blijven hangen.

Woensdag:
Naar mijn kot geweest. Na 2,5 uur ben ik gewoon weg moeten gaan, omdat het anders verkeerd ging aflopen.. Normaal gezien moest ik maar om 20u terug op de afdeling zijn, maar ik was al rond 17u30 terug. Schrik voor het weekend.

Lastig, maar goed gesprek met mijn begeleidster.
Na de eerste 5 minuten had ik echt zin om het lokaal te verlaten.. We hadden om 20u een afspraak, en ik was op xe9xe9n van de zeteltjes dicht bij de verpleegpost gaan zitten. Ik had al opgemerkt dat ze me had gezien, maar ik durfde niet aankloppen omdat ze precies druk bezig was. Omstreeks 20u10 kwam ze naar buiten… Blijkbaar moest ik me dan toch aangemeld hebben, en ze maakte daar nogal wat problemen van. Soit, nu weet ik tenminste wat ik de volgende keer moet doen..

Toen ik daar zat voelde ik me xe9cht ongemakkelijk… Net zoals mijn psychologen ziet ze alles (wanneer ik mijn ogen dicht doe, wanneer ik mijn handen openkrab, wanneer ik zit te wriemelen en wiebelen,…). Ik vind het verschrikkelijk als mensen zo kxedjkxe9n.. Niet gezien willen worden. Niet tastbaar aanwezig willen zijn voor anderen.

Ze drong erop aan om uit mijn ‘schelp’ te kruipen, en om de verpleging te proberen vertrouwen. Ik moet anderen tijdens ‘crisismomenten’ aanspreken… “Wij zijn je zwemband, en als je ons niet ‘meeneemt’, zal je nooit leren zwemmen”. Opdat ik naar de behandelgroep zou kunnen overgaan, moet ik hen ‘mee hebben’… Niet verzwijgen wanneer ik gesneden heb, en verzorging vragen en toelaten hoort daar dan ook bij.

Donderdag:
Er moest een EKG afgenomen worden (sommige medicatie mag niet gegeven worden als iemand hartproblemen heeft)… Mottig… Bloot bovenlijf. Schaamtelijk. Alles was gelukkig in orde, en ik ben blij dat ik daar vanaf ben.

Eerste sessie individuele relaxatie. Kamer vol met matrassen. De intake van PMT moest nog gebeuren, en zo bleef er niet veel tijd meer over om echt een oefening te starten *oef* Enkel wat ademhalingsoefeningen. Volgende week meer…

Vrijdag:
Stress… Naar dr. V*gels (en aangezien de vorige confrontatie met haar niet positief verlopen is…).. Als ik nog 5 minuten langer in de wachtzaal had moeten verblijven, was ik gewoonweg flauw gevallen.
Tot mijn grote verbazing verliep het contact ditmaal minder ongexefnteresseerd en stroef. Ik heb haar zelfs 3 keer doen lachen. “Je bent de ideale patixebnt, en deze behandeling zal je zeker vooruit kunnen helpen”.. “Doe zo verder”.. “Laat je asjeblief verzorgen als je gesneden hebt, want daarvoor worden de verpleegsters ook betaald”.. “We zien je hier graag”.. Dat laatste was wat txe9 veel van het goede..

Leugens en achterbaksheid van twee medepatixebnten.. Het klikt goed tussen D, S, S en ik, en blijkbaar hebben die twee daar verschrikkelijk veel moeite mee. In plaats van ons daarmee te confronteren, zijn ze rechtstreeks naar de verpleging gestapt omdat ze vinden dat ze “uitgesloten” worden. Sorry hoor, maar in het leven buiten de afdeling zijn er ook mensen waarmee je het beter kan vinden dan met anderen. Geen van ons vieren heeft hen in die twee weken ooit afgewezen… Toen was ik al kwaad, maar wanneer xe9xe9n van de twee dan nog leugens begon te vertellen trok ik het niet meer. Ze had aan de verpleger gezegd dat wij vertrouwelijke informatie doorspeelden aan anderen, terwijl dit allerminst het geval is. Zijzelf beseft maar al te goed dat dit een reden tot ontslag is… Smerig. Woedend. Geen woord zeg ik daar nog tegen. Afgedaan.

Donderdag is mijn kamergenote plots vertrokken, en vrijdag lag er zonder verwittigen een andere op mijn kamer. Ik begon C eindelijk wat ‘gewoon’ te worden, en nu wordt het weer dagen aftasten…

Nu vrijdag word ik besproken op het team.. De kans bestaat dat ik binnen een dikke week naar de behandelgroep over mag gaan..

Voor de gexefnteresseerden; een verslagje:

Oef… Eventjes alleen, zonder de dreiging dat er plots iemand binnen kan vallen.. Van Dr. V*gels mocht ik dit weekend wel eventjes naar buiten (als in: naar de C*rrefour) of een aantal uur met familie het domein verlaten. Momenteel zit ik dus niet helemaal reglementair op mijn kot (had hen gezegd dat ik met de ouders in de stad afgesproken heb), maar ik had echt nood aan een aantal uurtjes complete afzondering. Hopelijk kan ik er dan weer wat tegen tot woensdagmiddag (dan mag ik sowieso de hele namiddag weg), want de voorbije dagen was de onrust verschrikkelijk. Amper geslapen, niet stil kunnen zitten (ik werkte zelfs al een aantal medepatixebnten op de zenuwen),… kortom: het duracell-konijn-gehalte was hoog. Vanaf volgende week krijg ik omwille van die voortdurende spanning individuele relaxatie…

Mijn aankomst afgelopen maandag is veel turbulenter verlopen dan ik gedacht had. Na een consultatie bij de assistent van Dr. V*gels, werd ik door de opnamedienst eerst naar Vennen1 gebracht. Txe9 veel gedronken de nacht voordien. Schaamte..
Na een dag en nacht op de gesloten afdeling kreeg ik tijdens een kamerbezoek van V*gels en haar assistent te horen dat ik een alcohol/drugs-contract moest ondertekenen (gedurende de opname geen druppel, en als het toch voorvalt krijg je een ‘motivatieweek’ (niet buiten), en de tweede keer vlieg je buiten), en dat ze ser*quel voorgeschreven hadden. Tof.

Al bij al is het voor mij tot nog toe beter dan in De D*o. Zelfs in de observatiegroep zijn de therapiexebn stukken ‘gerichter’, en ook de medepatixebnten vallen goed mee (zelfde leeftijdscategorie, en niet stijf van de medicatie). Enkel de verveling is lastig; gelukkig is een goede vriendin afgelopen dinsdag ook opgenomen (vorige week zijn er 6 ontslagen gevallen), zodat ik toch een vertrouwd iemand in mijn omgeving heb. Daar voel ik me in ieder geval niet zo ‘opgesloten’, want op de vrije momenten mag je vrij op het domein rondlopen. Groot, veel groen, bos en diertjes (struisvogels, geiten, herten en zelfs lama’s). Gisteren heb ik ook vernomen dat het in de voormiddag tijdens weekdagen mogelijk is op even op internet te surfen.

Natuurlijk zijn er ook wel wat negatieve dingen te melden.. Het feit dat ze me achter mijn rug om naar de gesloten afdeling gestuurd hebben (hij had het beter eerst tegen mij persoonlijk gezegd), en dat ze zonder inspraak anti-psychotica voorgeschreven hebben.
Dr. V*gels was naar mijn mening gisteren verschrikkelijk ongexefnteresseerd (constant tokkelen op haar klavier en staren naar het computerscherm, met een half oor luisteren als ik iets zei, en na 5min stond ik alweer buiten).

De verpleegster die mij toegewezen is viel dinsdag bij het kennismakingsgesprek goed mee. Nadat ik te kennen gaf dat ik het zeer moeilijk heb om hulp te vragen, verzekerde ze me dat ze de eerste weken zelf een aantal keren spontaan een gesprek zou initixebren. Gisteren hadden we normaal gezien een afspraak, maar die is er niet van gekomen, en zelfs een ‘goeiedag’ kon er niet vanaf… Moeilijk om dan nog enige vertrouwsband te kunnen opbouwen.
Zowel maandag als vrijdag is het ‘misgelopen’. Ik kreeg zo sterk het gevoel van compleet overbodig te zijn. “Ze moeten me niet, en ik ben een last”.

Soit, we zien wel zeker… Binnen een uurtje terug…

Mijn valiezen zijn grotendeels gepakt… Niet zoveel verschillend van hetgeen ik naar De D*o meegenomen heb, enkel wat meer boeken (geen leerstof hoor), en wat decoratiemateriaal (was ik de vorige keer compleet vergeten…). De lichtjes die ik gekregen heb van mijn zusje voor kerstmis (blauwe vlindertjes) pronken bovenaan mijn reistas, en fleuren het geheel op.

Afgelopen week heb ik een 4-tal tekeningen / schildertoestanden gefabriceerd, en ook die verdwijnen in mijn reistas / rugzak… Persoonlijk heb ik veel aan een gezellige omgeving / sfeer, en dus mogen de nodige ‘versierseltjes’ niet ontbreken. Dat heb ik wel gemist in De D*o, de vertrouwde spulletjes (naast mijn knuffelbeertjes) ontbraken, en de muren bleven wit (dit valt in C*millus trouwens veel beter mee… geen witte kale muren, maar een gezellig warm kleurtje).

Het is zo ver mensen… Ik verdwijn voor een volledige week van weblogland (en ook van de ‘bewoonde’ wereld). Ik besef maar al te goed dat wanneer de eerste week gepasseerd is, het wel beter zal gaan. Het eerste weekend moet ik ook daar binnen zitten, en dat voelt verstikkend. Hopelijk red ik het 7 dagen ginder, en het kan ook niet anders, want alleen lukt het me zeker niet, en andere opties zijn er niet meer. Laat ik daar nu ook niet na 3 dagen in het niets verdwijnen, en please, laat ik de kracht hebben om daar te blijven…

Bezoekuren:
Ma, di, do & vr: 18u30-20u30
Woe: 14u-20u
Za & Zo: 10u30-20u

Adres:
PZ Sint-C*millus vzw
Afdeling Vennen 2
T.a.v. B*rgit B*smans
Beukenlaan 20
9051 Sint-Denijs-Westrem

Niet kunnen wegvluchten eens ik daar ben; mijn hanteringen moeten opgeven. I am scared, so scared… Niet willen dat iemand me ziet tijdens een ‘crisismoment’, en dan nog quasi geen uitwegen hebben. Drank, pillen en eetbuien vallen sowieso al weg, dus blijft er enkel nog het automutilatief gedrag over. Ze kunnen niet verwachten dat ik vanaf dag xe9xe9n alles in de vuilnisbak kieper zonder er volledig onderdoor te gaan.

Het is beangstigend te beseffen dat je zonder die ‘exits’ compleet ‘flipt’… Ik schaam me sowieso al voor de daden die in totale onwetendheid van mijn ‘ik’ plaatsvinden, maar ik kan me niet voorstellen hoe erg ik zou willen verdwijnen mochten er dergelijke toestanden in aanwezigheid van anderen gebeuren. Ja, ik weet dat dat nodig is om te kunnen genezen; dat die crisismomenten opgelost moeten worden in nabijheid van anderen en zonder ‘escape-gedrag’. Dit is een noodzakelijke stap, maar o zo verschrikkelijk afschrikwekkend.

Gelukkig sta ik persoonlijk wat meer achter deze manier van behandelen. Het lijkt me wel dat die Linehan therapie de meest aangewezen optie is.

Het enthousiasme dat ergens wel in mij opgewekt wordt, is er enkel doordat ik weet dat ik zeer moeilijk samen met anderen kan eten. Hopelijk raak ik daar een aantal van die veel te overbodige walgelijke kilo’s kwijt.

Het is vreemd om te beseffen dat je tegen jezelf beschermd moet worden; dat je jezelf niet meer in de hand hebt en anderen het moeten overnemen opdat je geen ‘domme dingen’ zou doen. Als kind hebben we allemaal gelachen om ‘die zotten in dat zottenkot’, en zie nu, nu ben ik xe9xe9n van die mensen die residentixeble hulp nodig heeft.

Als ik het perspectief van een ander zou moeten innemen, dan weet ik dat opname de beste beslissing is, maar het is o zo moeilijk om dit gezichtspunt op mezelf toe te passen. Verd*mme, waarom is hulp aannemen zo moeilijk? Waarom kan ik gewoonweg niet aanvaarden dat ik het zonder hulp niet red, en dus echt die opname mxe0g toelaten? Ik heb toch geen toekomst, en ik wil ook geen toekomst, dus eigenlijk moet er geen energie gestoken worden in mij.

Waarschijnlijk ben ik elke mogelijkheid tot objectieve reflectie kwijt…